bar sare anam ke gar ze dast bar ayad,
dast be kari zanam ke POOL dar ayad!

P.N. man note bookam ro avaz kardam va in yeki farsi nadare!
lotfan nakhandid, khob nadare, man chi konam?
emtehana be salamati tamum mishe farda.

سلام رفقا

من برگشتم. واقعنی این مدت گرفتار بودم. لج کردن من هم واسه تایپ کردن بدون نگاه کردن هم قوز بالاقوز شده. ولی بزودی برمی گردم.

با تلاش های مستمر رئیس محترم جمهور بالاخره نفت به سر سفره ها آمد.

غلامحسین ابهام، دارنده اغلب مشاغل دولتی با بیان این مطلب افزود: "با تلاش وزیر  محترم آب و نیرو و وزیر نفت و لوله، نفت از طریق لوله های آب به سر سفره مردم اصفهان آمد." ماجرا از این قرار است که یک دستگاه لودر در حوالی زاینده رود به لوله نفت برخورد کرد تا مردم اصفهان وجود نفت را بر سفره های خود احساس کنند. هیات دولت با تبریک این اتفاق به مردم قول داد تا پایان امسال اب همه شهرهای با جمعیت بالای پانصد هزار نفر و بزودی آب تمام کشور را به نفت آغشته کنند.

گفتنی است این امر پیش تر در سفر استانی هیات دولت به اصفهان،  برای سفره هفت سین به مردم فهیم این شهر وعده داده شده بود که با اندکی تاخیر در اواخر فروردین محقق شد.

خبرنگار ندارد- قهجاورستان

پ.ن.1: من واقعا سرم شلوغه. نمی رسم از این بیشتر. این رو هم دو هفته پیش نوشتم. الان فرصت کردم بذارم اینجا. کسی مشکلی داره؟

پ.ن.2: کی بورد جدید من فارسی نداره و من هم اصراری ندارم براش بر چسب بزنم تا کم کم تایپ کردن بدون دیدن رو یاد بگیرم. واسه همین بابام در اومد تا این رو نوشتم.

من یه ماهی هست که تو ماموریتم و به اینترنت دسترسی ندارم. واسه همینه که چیزی ننوشتم. تا دو سه ماه دیگه هم وضعیتم همینه. البته هر هفته پنج شنبه و جمعه برمی گردم تهران. سعی می کنم یه چیزایی بنویسم.

زندگی کاملاً بر مدار مراده و همه چی کلاً خوبه. امیدوارم واسه همه همین طور باشه.

اگه دیگه ندیدمتون، سال نو مبارک.

راستی هفته ای که گذشت تولد خودم و وبلاگم بود، برام تبریک بذارین لطفاً.

کاوه اویسی شلوار لی من رو پوشید و اندازش بود!!!

احمدی نژاد: از هر جا که بتونیم گاز می گیریم.

سه ماه پیش رییس مجلس: مردم باید مبارزه با گرانی را احساس کنند.

سه هفته پیش رییس جمهور: مردم باید افزایش درآمد های نفتی کشور را در زندگی خود احساس کنند.

سه ساعت پیش سوپری سر کوچه: تخم مرغ(ساده بدون قرطی بازی و تاریخ)۱۲۵ تومن. تن ماهی ۱۵۵۰ تومن. پودر رخت شویی مورد نظر کلا در دسترس نمی باشد!

آقا بسه. احساس کردیم به خدا. مردیم از خوشی. به جون مادرم خیلی احساساتی شدیم دیگه. جای احساسمون داره درد می کنه. تا احساسمون پاره نشده بی خیال شین تورو خدا.

...Commming Sooon 

یکی از دوستام تازه از شوهرش جدا شده. طلاق نامه اش رو -که از ذوق عین سند آزادی همه جا با خودش می بره!- داشت نشونم می داد، بعد توی صفحه ی مشخصات نوشته بودن زوجه، باکره ی غیرمدخوله فلانی بهمان زاده!!
یعنی واقعن چی فکر می کنن این ها که اسم زن رو همراه آمار آلت تناسلی و وضعیت س*ک*س*یش می نویسن؟!؟! ببینم آقایون شما خوشتون می آد به اتون بگن آقای فلانی، شانزده سانت و هفت میلی متر!؟!؟

از وبلاگ الیزه

 در زندگی لحظاتی هست که هست و هیچ کاری‌ش هم نمی‌شه کرد و الکی هم شلوغ نکن.

عشق های یک طرفه به بن بست می رسند

در خیابان های بی طرف.

من و تو اما به دنبال دلیل می گشتیم!

                                                محسن الوان ساز

                                                26/9/86

پ.ن. ای سگ تو روحت روزگار

خواهرم! زن در چادر مانند جواهری در قصر است.

این رو یکی از خوانندگان برام فرستاده:

یه روز یه کشیش به یه راهبه پیشنهاد می کنه که با ماشین برسوندش به مقصدش... راهبه سوار میشه و راه میفتن... چند دقیقه بعد راهبه پاهاش رو روی هم میندازه و کشیش زیر چشمی یه نگاهی به پای راهبه میندازه... راهبه میگه: پدر روحانی ، روایت مقدس 129 رو به خاطر بیار... کشیش قرمز میشه و به جاده خیره میشه... چند دقیقه بعد بازم شیطون وارد عمل میشه و کشیش موقع عوض کردن دنده ، بازوش رو با پای راهبه تماس میده... راهبه باز میگه: پدر روحانی! روایت مقدس 129 رو به خاطر بیار!... کشیش زیر لب یه فحش میده و بیخیال میشه و راهبه رو به مقصدش می رسونه... بعد از اینکه کشیش به کلیسا بر می گرده سریع میدوه و از توی کتاب روایت مقدس 129 رو پیدا می کنه و می بینه که نوشته: «به پیش برو و عمل خود را پیگیری کن... کار خود را ادامه بده و بدان که به جلال و شادمانی که می خواهی می رسی»!
نتیجه اخلاقی: اینکه اگه توی شغلت از اطلاعات شغلی  خودت کاملا آگاه نباشی، فرصتهای بزرگی رو از دست میدی!

- تو فامیل شما از هر خانواده فقط یکی کچل می شه که تو خانواده شما این بلا به سر تو میاد!

- داری می ری عروسی و توی خیابون یه موتوری با کابینتی که ترکش بسته میاد جلوت. دسته کابینت درست می خوره بالای پیشونیت تا همون جای سرت که بیشتر از هر نقطه دیگری تو چش میاد، زخم بشه.

- ماینوکسیدیل به اون کله مسخرت می مالی و تمام بدنت جوش می زنه. بعد که بروشورش رو می خونی، می بینی این عارضه تنها برای 1 تا 2% افراد پیش میاد.

- می ری دکتر و برات قرص می گیره. بعد نامزدت میاد خونت و اتفاقا چون برادر خودش هم کچله، قرصات رو توی یخچال می بینه و می فهمه که تو یک کچل بالقوه هستی و در مورد خودت بهش دروغ گفتی و با احساساتش بازی کردی.

- به خوردن  قرصا ادامه می دی. تمام بدنت مو در میاره غیر از سرت.

- نهایتا وقتی از همه راها نا امید می شی و می ری مو می کاری، تیغ انداختن به کله مد میشه!

پ.ن: این داستان کاملا خیالی بوده و هرگونه شباهت اسمی با دیگران اتفاقی است.

به یه پشه میگن: چرا شما زمستونا پیداتون نیست؟ میگه: حالا نه تابستونا خیلی برخوردتون خوبه!

صبح رسید اصفهان. باید به جایی می رفت تا چکی را شخصا از کسی تحویل بگیرد. چهار سال بود که از اصفهان فرار کرده بود و حالا که مجبور بود برگردد دلهره عجیبی داشت. به ترمینال کاوه که رسید ساعت کمی به هفت مانده بود. با اینکه دیشب شام نخورده بود، میلی هم به صبحانه نداشت. تا سی و سه پل را تاکسی سوار شد و از آنجا پیاده به راه افتاد. باید به خیابان نظر غربی می رفت. کارش را انجام داد. حالا درست نمی دانست چه کند. فکر کرده بود که وقتی چک را گرفت، می رود ترمینال و با اولین اتوبوس برمی گردد. اما حالا انگار گیر کرده بود. هنوز دوستان زیادی در اصفهان داشت. اما ترجیح می داد کسی از آمدنش خبردار نشود. از حکیم نظامی به طرف رودخانه رفت. نه سرد بود و نه گرم. هوا مه گرفته بود و نسیم ملایمی آرام از طرف رودخانه می وزید. این هوا او را یاد لندن می انداخت. نه اینکه لندن رفته باشد؛ اما فکر می کرد همیشه هوای لندن مه گرفته و معتدل باشد. هوایی که از اصفهان بعید بود. به پل فلزی که رسید، بدون آنکه از آن بگذرد، به طرف پایین رودخانه راه افتاد و جایی نرسیده به پل فردوسی میان شمشادها نشست. این جایی بود که همیشه با نسرین می آمدند تا دور از چشم رهگذران با هم سیگار بکشند. سیگاری روشن کرد و با حسرت به مرغان مهاجری که اول پاییز سرو کله شان روی رودخانه پیدا می شود، خیره شد. روزهای زیادی با نسرین این مرغها را تماشا کرده بودند و او هر بار داستانی در مورد یکی از آنها تعریف کرده بود. اما حالا حس می کرد مرغها همه یک داستان دارند. همه آنها را غمگین می دید. بلند شد و دوباره به راه افتاد. خیابان آبشار را تا پل بزرگمهر پایین رفت. از پل گذشت و از میان رودخانه و باغ گلها پایین تر رفت. روی چمنها دراز کشید و به روزی که اینجا آمده بودند فکر کرد. در خلوتیِ سر ظهر دوسه نفر جلوی شان را گرفته بودند و اگر شانس نیاورده بودند، هم کتکی می خوردند و هم وسایلشان را می بردند. اما کسی رسیده بود و به آنها کمک کرده بود.

 آنجا خوابیدن هم به مذاقش خوش نیامد. رفت به جگرکی ای که روبروی پل خواجو بود و ده سیخ جگر گرفت.  چهار پنج سیخ آن را به زحمت خورد. از دو روز پیش که قرار بود به اصفهان بیاید، نه توانسته بود بخوابد و نه چیزی بخورد.  قرص آرام بخش فقط گیجی او را بیشتر کرده بود. آرام و قرار نداشت. دوباره بلند شد. رفت تا پل فردوسی و از خیابان فردوسی تا چهارراه حکیم رفت. بعد برگشت و از بغل مخابرات به خیابان باغ گلدسته واز آنجا به دروازه دولت رسید. وارد سپه شد و از سر کوچه «تلفنخونه» به داخل پیچید. تا در خانه نسرین رفت و با حسرتِ روزهایی که با هم این مسیر را می آمدند، به همه جا نگاه کرد. دوست داشت زنگ خانه را بزند، اما نه می توانست و نه اگر هم زنگ می زد، دیگر نسرینی در این خانه بود تا جلوی پنجره بیاید و با حرص بگوید: «دیوونه واسه چی اومدی اینجا؟ اگه بابام بیاد دم در که هردومون و میکشه» و بعد او بخندد و فرار کند، پشت پیچ کوچه قایم شود و صدای بابای نسرین را در کوچه بشنود که «لعنت بر پدر و مادرتون بیاد با این بچه هاتون. ما از دست این تخم سگا نباید روز و شب داشته باشیم» و ازآنجا نسرین را پشت پنجره اتاقش در طبقه بالا ببیند که دارد نگاهش می کند و به او لبخند می زند. دیگر نه توان روبرو شدن با خانواده نسرین را داشت و نه نسرینی در کار بود.

از آنجا برگشت. بی هدف در کوچه های آشنای شهر پرسه می زد. نه می دانست ساعت چند است و نه می دانست کجا می رود. تنها سیگارش که تمام شد، بسته دیگری خرید و به راه رفتن ادامه داد. غروب شده بود که او تصمیمش را گرفت. شنیده بود که دوست یکی از دوستانش، در گاوخونی خود کشی کرده بود. از عابر بانک پول گرفت، یک تاکسی دربست کرد و به سمت پایین رودخانه راه افتاد...

راستی یه چیزی رو یادم رفت که بگم. دیروز صبح گلاب تو روحتون، رفته بودم دستشویی. یه دفعه عطسه ام گرفت. عطسه که کردم سرم خورد به لبه شیشه زیر آینه دستشویی و شکست. سرم رو می گم نه شیشه. بعد از این رویداد تاریخی بالاخره تصمیم گرفتم به حرف دوستان گوش کنم و برم یه فکری واسه ریزش موهام بکنم.